Sokakta veya farklı ortamlarda yaşlı bir kadının elinden tutmuş giden küçük çocuklar gördüğümde içimi tarif edilemez bir heyecan kaplıyor. 

Çalışan annelerin, çocukları için "sağlam bakıcılar" tayin etmesine; toplumun geleceği adına seviniyorum.

​Eskiden tarlaya giden ya da ev işleriyle meşgul olan annenin çocuğunu genellikle babaannesi oyalar; ona masallar anlatır, dini ve kültürel birikimlerini aşılardı. Zamanla evler ve yollar ayrıldı; anneler iş hayatına atıldı. Bu boşluğu doldurmak için "çocuk bakıcıları" devreye girdi. İstisnai durumlar bir yana, zaman zaman duyduğumuz "bakıcı dehşeti" haberleri hepimizin yüreğini sızlatıyor. Bir anne, çalınır korkusuyla kapısının önüne ayakkabısını bile bırakamazken; el kadar bebeğini, adeta emanet bir eşya gibi hiç tanımadığı insanlara bırakmak zorunda kalıyor.

​Üzerinde düşündüğünüzde bu, sarsıcı bir duygu: En kıymetli varlığınız saatlerce bir yabancının elinde... Gün boyu ne yaşadığını bilmeden; ağlıyor mu, gülüyor mu emin olamadan geçen saatler... Öpüp koklamanız gereken yavrunuz, sizin kokunuzu alabilmek için akşamı bekliyor. Siz ise onun hayalini zihninizden kovup işinize odaklanmaya çalışıyorsunuz. 

Henüz birkaç aylık bebeğini bakıcıya bırakırken gözyaşı döken anneler, ağlayan çocuklar... Bu, anne olmanın en acı imtihanı, en büyük tezatı. Siz bağrınıza taş basıyorsunuz, çünkü bebeğinizi bir başkası bağrına basıyor.

Özellikle ​pandemi dönemiyle birlikte, dışarıdan kimse eve giremeyince büyükanne ve büyükbabaların torun bakma oranı arttı. Bu çok da yerinde ve farkındalık adına güçlü bir değişim oldu. Kendini atıl, değersiz, işe yaramaz hisseden yaşlılarımız, yeniden "kıymetli" ve işlevsel olmanın verdiği dinamizmle canlandılar. 

Elbette "Bu yaştan sonra çocuk nazı çekemem" diyenler de var ve onlar da haklılar. Kimisi bedenen yorgun ve  hastalıklı kiminin zihni çocuk gürültüsünü kaldıramayacak kadar dolu. 

Bilhassa aşırı şımartılmış çocukların peşinden koşmak, yaşlı çınarlarımız için yıpratıcı olabiliyor. 

Ayrıca hayatın son deminde ruhsal ve bedensel olarak dinlenmeye ve ukbaya dönük amelllere vakit ayırmaya çalışan ahiret yolcularına çocuk bakımı mesaisi zor geliyor. Yine haklılar. Çünkü onlar vazifesini yapmış, çocuklarına bakmış büyütmüşler. Sonrasında bayrağı teslim etmek istiyorlar. Ama bu değil ki, aradaki bağ hepten kopsun. Tadında alınan torun kokusu, ilkbaharda açan tomurcuk gibidir. Umut ve vefa kokar. 

Bazen de yapılan fedakârlığın takdir edilmemesi, "can kırıklarına" yol açıyor.  Daha fazlasını bekleyen yeni nesil, fürûunu görmeme tehdidiyle dalları kesilen eski nesil...Her şeyin yolunda gitmediği kuşakların sayısı gün be gün artıyor. 

​Netice itibarıyla; dede-nine ile torunun kaynaşması, kültürün nesilden nesle aktarımı açısından takdire şayan bir durumdur. 

Yaşlılarımızın dış görünüşündeki yıpranmışlığa bakmayın; onların her biri okunması gereken ansiklopedik bir kitap gibidir. Onlar; tarih, psikoloji, ev ekonomisi, tasavvuf, yemek kültürü ve hayat tecrübesi konularını birinci elden sunan canlı kütüphanelerdir. Tek bir cümleyle hayatın özetini çıkarırlar da siz o cümleyi kendi hayat hikayenize başlık yaparsınız.

​Ne kendinizi ne de çocuklarınızı bu hazineden mahrum bırakmayın. Anne-babanız ile çocuklarınız arasında  güçlü ve aktif köprüler kurun; halef ile selefi arkadaş yapın. 

Çocukların sağlam bir kökle geçmişe bağlanmaları, onları gelecekte daha güçlü kılacaktır. Büyüğüne hürmet göstermeyen, küçüğünden saygı beklemesin.

​Bu koca çınarların gölgesinden mümkün olduğu kadar ve onların rızasını alarak istifade edin. Zira bugün varlar, yarın ise...