Bahar gelince, evimizin karşısındaki caminin kubbesine önce erkek leylek geldi. 

Etrafı güzelce dip bucak temizledi, yeniledi. Geçen seneki çalı çırpının üzerine birkaç tane daha ekledi. Sonra da yuvanın etrafında döne döne, arada bir "lak, lak, lak..." diyerek evinin sultanını, göz aydınlığını beklemeye başladı.

​Onun bu bekleyişine, sabırlı duruşuna ben de katıldım. Günler geçti...

​Ne zaman ki yuvanın üstünde bir leylek dairevi hareketler yapmaya başladı, ikimiz de heyecanlandık. Hele pike yapıp ayakları yuvaya değince, onların sarmaş dolaş olmalarını görmeliydiniz! O "lak lak" sesleri öyle nağmeli, öyle hasret ve sevinç doluydu ki... 

İki uzun gaganın birbirine çarpmadan sarılması, sarmaş dolaş olması nasıl bir hesap işiydi Allah'ım?

​Mümkün olsa iki kap yemek uzatıp, "Komşu, kız! Hoş geldin! Bu herif günlerdir bir başına seni bekliyor, nerede kaldın ayol?" diyesim geldi. 

Özel hayatı dikizlemek olmasın diye, daha fazla mahrem hallerine bakamadım. Lakin o beyefendi leyleğin sabırla, şükürle ve bir ümitle, kızgın güneşin altında, en tepe noktada bu güzel buluşmanın hayaliyle "beklemesine" hayran kaldım.

​Her dua, hedefe kilitlenmiş güdümlü bir füze gibidir; yapıldığı andan itibaren geri sayım başlamıştır. Lakin şartların oluşması, olgunlaşması, vaziyetin kıvama gelmesi, hedefin uzaklığı veya yakınlığı gibi nedenlerden dolayı sonucu hemen görememek, "aceleden yaratılmış" (Enbiya/37) insan için sabırsız bir hâl alıyor. 

Bu durum, "Ben kuluma şah damarından daha yakınım, dua ederse icabet ederim," (Kaf/16, Bakara/186) diyen Yaratıcıya karşı, yaratılmışın şüpheli davranışlar sergilemesine sebep oluyor. Bu da Allah ile kulun arasını açmak isteyen şeytanın ekmeğine yağ sürüyor.

​Halbuki kulun vazifesi; dua etmek ve duasının doğrultusunda bir hayat sürme niyet ve gayreti içinde olmaktır. "Allah'ım, beni sabah namazına uyandır!" diye dua eden kişi ardından alarmı kurmalıdır. "Allah'ım, bana cenneti nasip et!" diye yakaran bir Müslüman, mümkün olduğu kadar cehennemlik işlerden uzak durmaya gayret, en azından niyet etmelidir.

​Samimi bir kalple yapılan dua, er veya geç mutlaka hedefini bulur. Arada işleyen süreci görmediğimiz veya bilmediğimiz için, "Dua ettim, kabul edilmedi," deriz. Dua ettiyseniz; kabul edilmiştir, kesinlikle! Sadece sonucu görmeniz için zamana ihtiyacınız var:

​Ya aynısı gelecek,
​Ya daha hayırlısı verilecek,
​Ya da bu duaya karşılık cennette öyle bir nimete kavuşacaksınız ki taaccüp (hayret) içinde, "Keşke dünyada hiçbir duam kabul edilmeseydi," diyeceksiniz.

​Kavlî (sözlü) duayı yaptınız; fiilî (eylemsel) dua ile de bu işteki samimiyetinizi sergilediniz. Siz kul olarak gerekeni yapmışsanız, Allah'ın işini de Allah'a bırakın...

​Dua ettiğimde, eşini beklerken işini yapan o leylek hatırıma geliyor. 

Hüsnüzan ve sabır ile bekliyor, yoluma bakıyorum...

​Gelecek olan gelir,
Gelmiyorsa kendi bilir...