Feilâtün feilâtün feilâtün feûlün
 
Ben ölürsem kuru bir çölde kazılsın mezârım
Bilenim kalmasın ağlayanım olmasın aslâ
Duyanım olmadı ömrümde benim âh u zârım
Bırakın öylece sessiz kalayım öyle tenhâ
 
Ben ölürsem kefenim sarmaya bağbân yetişsin
Gideyim gül omuzundan cesedim âna kalsın
Şu yolun gayrı sonuymuş diye yârim yatışsın
Görenim olmasın ol şöhreti nâdâna kalsın
 
Ben ölürsem onu ölmüş biliyorduk desinler
Yüzünün rengini gamdan buluyorduk desinler
Ne vakit söz dese efkâr çalıyorduk desinler
Nice hikmet nice dersin alıyorduk desinler
 
Ben ölürsem ne ağıtlar ne de feryâd kopulsun
Adım âlemde silinsin bana yas tutmayın siz
Ne şirinlik ne de düşmânlığım artık yapılsın
Şu cihân kizbine Fâ`ik diyerek atmayın siz