Her hatıranın zihne mühürlendiği, taşa kazınır gibi yazıldığı ve geleceğe dair tohumların atıldığı çocukluk yıllarım... 
Köy anılarım...

​Bayram gecesi ablam, en sevdiği ritüeli gerçekleştirdi yine: Evin küçük kızlarına kına yaktı. Benim aklım erdiği için elime sürülen o kızıllığın ne anlama geldiğini biliyor ve seviniyordum. Ama küçük kardeşim, "Elime çamur sürüyorsun!" diye ağlıyordu. O ağladıkça biz gülerdik; çünkü BAYRAM, NEŞEDİR. 

​Uyku vakti geldiğinde, senede ancak bir iki kez alınan yeni kıyafetlerimizi yastığımıza özenle yerleştirdik. Gece boyu onlarla bakışarak uyuyacaktık. Fakirin malı burnunun dibinde gerek! Başına bir şey gelme endişesi ile sevdiğinden gözünü ayıramama sevinci birbirine karışıyordu. Kalbimiz bir serçe yüreği gibi "pır pır" atıyordu. Üstüne üstlük ablam tembihlemişti: "Köpekler havlamadan uyuyun, yoksa kınalarınız tutmaz!" İşte, bayramın ilk tatlı telaşı...

​Köy yerinde köpek susar mı? Biri dursa diğeri başlar. Heyecana korku karıştı. İnadına kulaklarımı dikmiş köpek sesi dinliyordum. Bir yandan da kardeşim sızlanıyordu: "Elime çamur sürdüler..." O gece huzurlu bir uyku değil, olsa olsa tatlı bir sızma yaşadım. Ne de olsa BAYRAM, BIRAZ KENDİNDEN GEÇMEDİR.

​Ertesi sabah tan yeri ağarırken tıkırtılarla uyandım. Annem, ablamlar, geniş ailemin tüm fertleri... Muhtemelen kahvaltı hazırlığındaydılar. Aslında BAYRAM, GÖZÜN AYDINLIĞA ERMESİYDİ de henüz farkında değildik.

​İlk işimiz kınaları yıkamak oldu. Uzun süre ıslak kalan ellerim buruş buruştu ama o koku, o renk...Allhım, ne muazzamdı! O kokuyu öyle bir içime çektim ki ciğerlerimin en ücra köşeleri bile mest olmuştur. Gerçek bir terapi gibi... İçim huzurla doldu; BAYRAM HUZURU bu olmalıydı.

​Kardeşim ise bu kez "Elim kanamış!" diye ağlamaya başladı. Kimin umurunda? Ben kınanın kokusuyla sarhoş olmuşum. Aslında BAYRAM, BAZI ŞEYLERİ GÖRMEZDEN GELMEK değil midir?

​Bayramlıklarını giyip dışarı fırlayan biz çocuklar, süzüm süzüm süzülüyor; en güzel halimizi sergiliyorduk. Bazıları abisinden, ablasından kalan onarılmış kıyafetleri giymişti ama çocukluk işte, onlar da aynı derecede mutluydu. BAYRAM; KANAAT, ŞÜKÜR ve HOŞGÖRÜYDÜ ama biz henüz bu tanımları yapmamıştık. Sadece yaşıyorduk.

​Büyüklerin ellerini öptüğümüzde ikram edilen badem şekerleri ve bize yönelen muhabbetli bakışlar, bayramın yukarıdan aşağıya akan bir sevgi pınarı olduğunu fısıldıyordu. Bu pınardan kana kana içen, ömür boyu "bayram susuzluğu" çekmezdi. Dolayısıyla BAYRAM; çocukken sevinmişlerin (ya da sevinememişlerin), BUGÜNÜN ÇOCUKLARININ SEVİNMESİ'ydi.

​ Zamanımızda durum biraz farklı:

​Doyumsuz nefislerin alışveriş telaşı,
​Kanaat etmeyenlerin bitmek bilmeyen hüznü,

​Kapı gözleyenlerin sessiz kederi,
​Sosyal medyada yankılanan içi boşaltılmış kutlama mesajları...

​Sanki bir şeyler kayboldu. Bayram; anlamını yitirmiş, içi boş bir kelime gibi kaldı dağarcığımızda. Elbette onu hâlâ yüreğinde hissedenler, kadim değerlere sıkı sıkıya sarılanlar var. Ama genel olarak tadı kaçtı; en pahalı çikolatalar bile o günkü badem şekerinin yerini tutmuyor.

​Belki de sadece büyüdük. Bayram çocukların dünyasıydı; biz o dünyadan uzaklaştıkça bayramdan da uzaklaştık.

​Size naçizane tavsiyem: Şartlar ne olursa olsun, bugün bayram. Eğer Ramazan bizden ayrılırken bayrama, "Ben çok dert gördüm, sen gelme" deseydi, hiç bayram göremezdik. Çünkü bu dünyada dert bitmez. Bu güzel gün, her şeyden habersiz bize konuk olmak, bizi şereflendirmek istiyor. 

Dünyanın bu kaotik hali bayramın suçu mu? O, yeni doğmuş bir bebek kadar masum.

​Bu üç günlük misafire iyi davranalım. O, hâlden anlar. Yeter ki samimi olalım. 

Hadi gülümseyin; kapı çalıyor, bayram geldi. Onu en güzel halimizle karşılama vakti.

​Bayram; "Yaz sonunda yeryüzünü tozdan, kirden arındıran yağmur" demekmiş.

İki dünyanız da "bayram tadında", "bayram anlamında" olsun.

Nice bayramlara...