Ne zaman İran ABD ve İsrail'in başına bombalar yağdırmaya başlasa hemen Şiilik, Sünnilik, Rafizilik söylemleri devreye heyecanla büyük bir tehlike varmış gibi korku uyandırarak girer. ABD, Şiilik tehlikesi ve yayılmacılıgını! kendisine kukla olmuş ülkelere tehdit olarak gösterip onları daha çok haraca bağlar, sömürgeciliğini derinleştirir, varlığını kalıcılaştırır. 
Bu durum bölge için en büyük tehdit ve düşman olan ABD ve İsrail'e yoğunlaşması gereken öfkeyi sevgiye dönüştürmeye bile sevkeder. 
Öyle ki bölge devletler yayılan ABD ve İsrail emperyalizmini kendileri için büyük bir kurtuluş olarak görmeye başlar. ABD'nin tecavüzüne aşk duygusuyla yaklaşırlar. 
Oysa sorgulanması gereken İran'ın Şii yayılmacılıgı (ki bana göre çoğu kez abartıdır) Rafiziligi! değil ABD emperyalizminin yayılmacılıgıdır. 
Medyamızda kesik videolar üzerinde zaten bir algı savaşı var iken bugünlerde en çok yapılan yanlışlardan biri de "Rafizi İran" kavramsallaştırmasıdır. 
"Râfizî, kelime anlamı olarak "terk eden, reddeden" demektir. İslam tarihinde, Hz. Ebû Bekir ve Hz. Ömer'in halifeliklerini kabul etmeyip reddeden, Şiî unsurlar taşıyan bâtınî gruplar için kullanılan terimdir."
İran'ın en büyük ve resmi mezhebi Rafizilik değil "Caferiliktir. Sonra Zeydilik" olmasına rağmen sürekli "Şiilik eşittir Rafizilik" genellemesi bir toplumu en kötü örnekle genelleştirip düşmanlaştırmaktan başka bir amaca hizmet etmemektedir. 
Her mezhebin ve toplumun sapkını ve uç kesimi var iken getirip dar ve kötü örneğe bir toplumu ve mezhebi sığdırmak mümin aklına ve ahlakına yakışmaz. Ama maalesef gelin görün ki bugünlerde koca koca camia insanları bu hataya düşmektedir. Yada kasıtlı olarak kullanmaktadır. 
Günümüz dünyasında özellikle mezhepsel konuların hala bu kadar konuşulup birbirini ötekileştirmenin aracı olarak kullanılması üzücüdür. 
Oysaki bugün Ortadoğu'da yaşanan olaylarda mezhepsel etkenlerin siyasal alanda ağırlığı ve belirleyiciligi abartıldığı kadar çok değildir. Ortadoğu'da gelişen olaylarda "mezhepsel denklemler yerine siyasal dengeler" belirleyicidir. 
Her siyasal olayı mezhepsel alan üzerinden okumak meseleyi çıkmaz sokaklara hapsetmekten öteye geçemeyecektir. 
İlk dönem mezhep imamlarından imam Cafer ile imam Ebu Hanife arasındaki ilişki ve yakınlık aslında mezhepler arasındaki farklılığın bir uzaklaşma nedeni, kavga ve tekfir nedeni olamayacağını göstermesi açısından önemlidir.
İran hatadan münezzeh değildir. Hele ki bunca savaş, ambargo, ihanet, kuşatma, propaganda altında yıllarca kalmış bir yönetimin hata yapmama lüksü yok. Lakin ABD ve İsrail emperyalizmine karşı tüm mücadeleyi getirip İran'ın omuzuna yüklemek de ne kadar doğru. 
Neden İran'a sorulan sorular, yüklenen sorumluluklar, atfedilen sorunlarda aynayı birazda kendimize, ülkemize, ilişkilerimize çevirmiyoruz. Kendimizi, ülkemizi, ilişkilerimizi binbir teville yorumlayıp karşıya aldığımız İran'ı hunharca yargılıyoruz. 
Bu acı tabloların hiçbir yerde yaşanmaması için müslümanlar birbirini düşmanlara muhtaç edecek söylem, siyaset ve ilişkilerde ellerini, dillerini, yazdıklarını uzak tutmalılar.
Kısaca diyelim: 
Şiilik eşittir Rafizilik değildir. 
İran'ı emperyal işgale karşı savunmak eşittir Şiiligi savunmak, Şiileşmek değildir.
Amerika'ya köpeklik yapan Körfez ülkelerinin duruşu "Sünnilik" olmadığı gibi bunlarla mücadele etmek de Sünniler ile mücadele etmek değildir.
Amin Maalouf "ölümcül kimlikler" eserinde Ortadoğu'da kimliklerin nasıl ölümcül hale getirildiğini maalesef görüyoruz. Aslında ölümcül kimlikler yoktur kimlikleri ölümcül hale getirmek vardır.