Dünyanın gözü önünde ekranlarda yıllardır süren bir acı ve direniş varsa, o acının adı Filistin’dir, Gazze'dir. Bu acı yalnızca işgal edilen bir vatanın, yakılıp yıkılan evlerin, bombalanan şehirlerin, yetim kalan çocukların, parçalanan cesetlerin acısı değildir; bu acı aynı zamanda adaletsizliğin, ihanetin, soysuzlugun, suskunluğun acısıdır. Filistin direnişi bunca kalleşlik ve karanlığın içinde doğan bir onur mücadelesidir. Çünkü direniş, sadece silahla değil; sabırla, inançla, ahlakla, adaletle ve kimliği koruma azmiyle verilen bir varoluş mücadelesidir.

Filistinli çocukların ve kan çanağına dönmüş annelerin gözlerine bakıldığında savaşın ne demek olduğu anlaşılır. Oyuncakları enkaz altında kalmış, bedenleri yıkıntılar arasında kaybolmuş, okulu yıkılmış, bir yanı değil her yanı yetim kalmış, gökyüzünü uçurtmalarla değil savaş uçaklarıyla tanımış bir neslin hikâyesidir bu. Anneler evlatlarını kefenlerken beyaz gelinlik giydirir gibi vakur durur; babalar yıkılmış evlerinin taşları üzerinde nasırlı ellerle umut inşa etmeye devam eder. Çünkü onlar için vatan, sadece üzerinde yaşanan bir yer değil; hatıraların, kimliğin, inancın ve tarihin emanetidir. Etrafı mübarek kılınmış, nice peygambere ev sahipliği yapmış, haklı bir davanın zemini olmuştur. 

Filistin direnişinin haklılığı, en temelde bir insanın en doğal hakkı olan “yaşama ve yurdunda özgür olma” talebine dayanır. Hiçbir halk, kendi vatanında mülteci olmayı kabul etmez. Hele ki bu vatan nice peygambere ev sahipliği yapmış, nice şehitlerin kanlarıyla sulanmış, nice âlimleri bağrında yesertmis bir diyar ise bedeli ağır olur, anlamı derin olur. 
Hiçbir anne, çocuğunu korku içinde büyütmek istemez. Hiçbir toplum, kutsallarının çiğnenmesine razı olmaz. Bu yüzden Filistin’deki direniş, sadece bir toprak savunması değil; insan onurunun savunulmasıdır. Zalimlere karşı direnmenin sınavıdır. Yeryüzünde fitneyi hakim kılmaya çalışanlara karşı nesli korumanın adıdır. 

Bu direnişin en güçlü tarafı, imkânsızlıklar içinde bile tükenmeyen umutlarıdır. Malik bin Nebi'nin ifadesiyle " imkansızın çalışmaya nasıl mümküne" döndüğünün en bariz ispatıdır. Elektriksiz gecelerde yakılan bir mum ışığında ders çalışan çocuklar, yıkıntıların arasında ezan okumaya devam eden müezzinler, her türlü korku ve zorluğa rağmen saf saf namaza duran mücahitler, şehadete koşan yiğitler… Hepsi dünyaya şunu haykırır: “Biz buradayız ve var olmaya devam edeceğiz. Bu tertemiz topraklar asla işgalcilere yurt olmayacaktır." İşte bu ses, tanklardan daha güçlü, duvarlardan daha yüksektir. İşte bu iradedir Emperyalizm ve Siyonizmin korkulu rüyası. 

Filistin, bugün yalnız bir coğrafyanın adı değil; vicdanın adıdır. Orada yaşananlar karşısında susan her dil, lal olur; görmezden gelen her göz, hakikate kör olur. Çünkü Filistin meselesi, bir halkın özgürlük mücadelesi olduğu kadar insanlığın evrensel vicdani ve  imtihanıdır. Bu imtihanı sadece Filistinlilerin çileli omuzlarına, kısıtlı imkanlarına yüklemek de zulümdür. Herkes sorumluluk almadıkça Filistini zulümden kurtarmak bir tarafa Filistini zulmü maruz bırakma vebalinin altında olacağız. 

Sonuç olarak Filistin direnişi; acının sabra, sabrın direnişe, direnişin ise izzete dönüştüğü bir destandır. Bu destanı övmek yerine bu destanda yer almak, sorumluluk üstlenmek, bedel yüklenmek mecburiyetindeyiz. 

Bu destan bize şunu öğretir: Zulüm ne kadar güçlü görünürse görünsün, hakikat ve adalet er ya da geç galip gelecektir. Ve o gün geldiğinde, bugün gözyaşıyla sulanan topraklar özgürlüğün çiçeklerini açacaktır. Zalimler tarafından savaş yurduna dönüşen bu topraklar yeniden barış yurduna dönecektir. Bu dönüşün miladı ve mekanı Gazze'dir.