İslam davasını canından, makamından ve çağının bütün baskılarından üstün tutan öncü şahsiyetler, yalnız yaşadıkları dönemlere değil, sonraki nesillerin istikametine de yön verdiler. Onlar, susmanın emniyet sayıldığı zamanlarda konuşmayı; yaşamanın bedel gerektirdiği yerde şehadeti göze aldılar.

Nice dava eri, zulmün karanlığına ışık olmayı seçti ve bu uğurda şubat ayında şehadete yürüdü. Bu sebeple Şubat, takvimde sıradan bir ay değil; ümmetin hafızasında direnişin, sadakatin ve adanmışlığın adı olarak “şehadet ayı” diye anılır.

“Allah yolunda öldürülenlere ‘ölüler’ demeyin. Bilakis onlar diridirler; fakat siz farkında değilsiniz.” (Bakara, 154)

İnsan hayatı bir yolculuktur. Bu yol, doğumla başlar ve ölümle biter sanılır. Oysa iman gözüyle bakıldığında ölüm bir son değil, bir eşiğin adıdır. Mümin için asıl mesele, bu yolculuğun kimin için ve ne uğruna yapıldığıdır. İşte şehadet arzusu, bu sorunun en berrak cevabıdır. Şehadet; toprağa düşmekten önce, kalbin Allah’a bütünüyle teslim olmasıdır.

Ölüm Değil, Diriliş

Kur’an, şehitleri “ölü” kavramının dışına çıkarır. Çünkü şehit, hayatını kaybetmez; hayatını ebediyete taşır. Şehadet bir yok oluş değil, ilahî huzura kabul ediliştir.

Bu yüzden Resûlullah (s.a.v) şöyle buyurur: “Cennete giren hiç kimse, dünyaya geri dönmek istemez; ancak şehit, gördüğü ikramlardan dolayı tekrar dünyaya dönüp on kere şehit olmayı ister.” (Buhârî, Cihad 21)

Bu hadis, şehadetin Allah katındaki değerini ortaya koyduğu kadar, müminin kalbindeki özlemi de anlatır. Şehadet, korkunun değil; imanın, teslimiyetin ve sevdanın adıdır.

Yaşarken Şehit Olabilmek

Seyyid Kutub’un şu sözü, meseleyi derinleştirir:

“Bir dava uğruna ölmek değil, o dava uğruna yaşamak da şehadettir.”

Evet, her mümine fiilî şehadet nasip olmayabilir. Ancak her mümine şehadet bilinciyle yaşamak düşer. Nefsine karşı cihat eden, haramdan sakınan, hakkı ayakta tutan, zulme rıza göstermeyen her mümin; yaşarken şehadetin ahlâkını kuşanmış olur.

Resûlullah (s.a.v) bunu şöyle ifade eder: “Mücahit, Allah’a itaat yolunda nefsiyle cihad edendir.” (Tirmizî, Fedâilü’l-Cihâd 2)

Bugünün Dünyasında Şehadet Bilinci

Bugün dünyanın farklı coğrafyalarında zulüm, gözyaşı ve adaletsizlik var. Gazze’de, Doğu Türkistan’da, Arakan’da ve daha nice yerde masumlar bedel ödüyor. Ancak asıl tehlike, zulmün varlığı değil; kalplerin buna alışmasıdır. Şehadet arzusu, mümini diri tutan bir bilinçtir. Bu bilinç, zulme karşı susmamayı, hakikati savunmayı ve bedel ödemeyi göze almayı öğretir.

Şehadet arzusu, ölümü sevmek değil; Allah’ı her şeyden çok sevmektir. En’âm sûresi bu hakikati veciz biçimde dile getirir: “De ki: Şüphesiz benim namazım, ibadetim, hayatım ve ölümüm âlemlerin Rabbi Allah içindir.” (En’âm, 162)

Son Durak Allah’ın Rızasıdır

Şehadet, ulaşılması gereken bir makam olduğu kadar, korunması gereken bir niyettir. Niyet bozulursa, en büyük ameller bile anlamını yitirir. Bu yüzden mümin, yaşarken de ölürken de yalnızca Allah’ın rızasını gözetir. Şehadet arzusu, insanı hayattan koparmaz; aksine hayatı anlamlı, ahlaklı ve sorumlu kılar.

Sonuç ve Dua

Son durak kabir değil; Allah’ın huzurudur. O huzura nasıl varacağımız ise bugünkü duruşumuzla ilgilidir. Rabbim bizleri, şehadet arzusunu bir slogan değil; bir ahlâk, bir bilinç ve bir istikamet hâline getiren kullarından eylesin. Âmin

Allah’ım!

Kalplerimize sahih bir iman, hayatımıza istikamet, niyetlerimize ihlas ver.

Bizi, yaşarken Sana kul, ölürken Sana teslim olanlardan eyle.

Şehitlerin yolunu seven, onların ahlâkıyla yaşayan kullarından olmayı nasip et. Âmin