Zaman zaman kalabalıklar içinde yalnızlaştığımızı hissederiz. Oysa kalbimizi ısıtan bir hakikat var. O da Kardeşliktir. Sadece aynı anne babadan doğmak değil, aynı duyguyu, aynı yönelişi, aynı yükü paylaşmaktır kardeşlik. Aynı acıya aynı anda “ah” diyebilmek, aynı sevinci aynı anda “oh” diyerek büyütebilmektir kardeşlik.

Kur’an-ı Kerim, bu bağı yalnızca biyolojik çerçeveye hapsetmez; onu imanla beslenen bir gönül yakınlığı olarak tanımlıyor.

“Müminler ancak kardeştirler.” (Hucurât 10)

Bu ayet, sadece bir tespit değil, aynı zamanda bir çağrıdır. Aramızda örülen duvarları yıkan, kırılan gönülleri onaran bir çağrıdır… Çünkü kardeşlik; kan bağıyla başlamasa bile, kalp bağıyla güçlenir.

Bugün dünya hızlı, ilişkiler yüzeysel, konuşmalar kısadır… Ama insanın ihtiyacı hâlâ aynıdır. Anlaşıldığını hissetmek. Bazen bir omuz, bazen bir cümle, bazen de sadece “buradayım” demek bile kardeşliğin dilidir.

Peygamber Efendimiz bu dili bize en güzel şekilde öğretiyor. Bir hadiste şöyle buyuruyor:

“Hiçbiriniz, kendisi için istediğini kardeşi için de istemedikçe gerçek anlamda iman etmiş olmaz.”

İşte kardeşlik, tam da burada başlıyor: Ben merkezinden biz merkezine geçildiği yerde. Kendi rahatımızı, çıkarımızı, menfaatimizi değil; kardeşimizin ihtiyacını da düşünmeye başladığımız noktada başlıyor 

Kardeşlik aynı zamanda bir sorumluluktur. Kur’an ı Kerim bunu şöyle hatırlatıyor.

“İyilik ve takva üzerinde yardımlaşın; günah ve düşmanlık üzerinde yardımlaşmayın.” (Mâide 2)

Bu ayet bize şunu söyler: Sadece yan yana gelmek değil, doğru olanın etrafında birleşmek gerçek kardeşliktir. Yanlışta birliktelik değil, iyilikte dayanışma… Kardeşlik, haksızlığa sessiz kalmak değil, ölçüyü adaletten yana tutmaktır.

Peygamber Efendimiz başka bir hadisinde de şöyle buyuruyor:

“Müslüman, Müslümanın kardeşidir; ona zulmetmez, onu yarı yolda bırakmaz.”

Ne kadar da güçlü bir ifade… “Zulmetmez” – yani incitmez. “Yarı yolda bırakmaz” – yani işine gelmediğinde çekip gitmez. Kardeşlik, işine yaradığı sürece yanında olmak değil, zor günlerinde de ortağı olabilmektir.

Bugün belki en çok buna ihtiyacımız var: Birbirimize öfkelenirken yumuşak bir dil, kırgınken onarıcı bir adım, küserken barışa açık bir gönül… Çünkü biliyoruz ki kin büyüdükçe kalpler küçülür; affetme büyüdükçe kardeşlik serpilir.

Kardeşlik, aynı evde büyümek değil; aynı duaya “amin” diyebilmektir. Aynı gökyüzüne bakarken aynı umudu taşıyabilmektir. Ve belki de en önemlisi, birbirimizin yükünü hafifletebilmektir.

Eğer bir gün “yalnız mıyım?” diye sorarsan kendine, şu ayeti hatırla:

“Onların kalplerini birbirine ısındıran O’dur.” (Enfâl 63)

Kalpleri yakınlaştıran Allah, yolları da yakınlaştırır. Yeter ki biz kardeşliğin kıymetini bilelim.